{"id":2881,"date":"2026-08-07T10:44:25","date_gmt":"2026-08-07T05:14:25","guid":{"rendered":"https:\/\/chireveti.com\/?p=2881"},"modified":"2026-08-07T10:56:41","modified_gmt":"2026-08-07T05:26:41","slug":"dziecinstwo-za-ktorym-nigdy-nie-sadzilismy-ze-bedziemy-tesknic-wspomnienia-z-dziecinstwa-w-polsce-czesc-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/chireveti.com\/pl\/the-childhood-we-never-thought-to-miss-childhood-memories-of-poland-2","title":{"rendered":"Dzieci\u0144stwo, za kt\u00f3rym nigdy nie t\u0119sknili\u015bmy \u2013 wspomnienia z dzieci\u0144stwa w Polsce"},"content":{"rendered":"\n
\n
\n
\n
\n \n
\n
\n \"Dzieci \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n
\n
\n
\n \n
\n

Kiedy zima opanowa\u0142a miasto \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 4 (d)<\/h3>
\n
Zanim zaczniesz czyta\u0107<\/strong><\/span><\/em><\/h5>\n

Witamy ponownie w Dzieci\u0144stwo, za kt\u00f3rym nigdy nie s\u0105dzili\u015bmy, \u017ce b\u0119dziemy t\u0119skni\u0107<\/strong>.<\/em><\/p>\n

Je\u015bli po raz pierwszy si\u0119gasz po moj\u0105 autobiografi\u0119, serdecznie zapraszam Ci\u0119, aby\u015b zacz\u0105\u0142 od Cz\u0119\u015b\u0107 1<\/strong>,<\/a> gdzie zaczyna si\u0119 ta podr\u00f3\u017c przez dzieci\u0144stwo w Polsce.<\/em><\/p>\n

W poprzednim rozdziale, Nauka dostrzegania<\/strong><\/a>, spacerowali\u015bmy po parku, gdzie zwyk\u0142e spacery po cichu sta\u0142y si\u0119 pierwszymi lekcjami \u017cycia. Tym razem pory roku si\u0119 zmieniaj\u0105. Do \u0141odzi nadchodzi zima, pokrywaj\u0105c miasto grub\u0105 warstw\u0105 \u015bniegu i zamieniaj\u0105c zwyk\u0142e ulice w miejsca pe\u0142ne przyg\u00f3d, \u015bmiechu i niezapomnianych wspomnie\u0144.<\/em><\/p>\n

Mam nadziej\u0119, \u017ce ten rozdzia\u0142 przeniesie was z powrotem do zimy, o kt\u00f3rej by\u0107 mo\u017ce zd\u0105\u017cyli\u015bcie ju\u017c zapomnie\u0107.<\/em><\/p>\n

\u2026\u2026.<\/p>\n

By\u0142o co\u015b magicznego w budzeniu si\u0119 zimowego poranka, jeszcze zanim zd\u0105\u017cy\u0142em otworzy\u0107 oczy. Dzieci w jaki\u015b spos\u00f3b wyczuwaj\u0105, kiedy \u015bwiat si\u0119 zmienia. Zwyczajne d\u017awi\u0119ki dobiegaj\u0105ce przez okno wydawa\u0142y si\u0119 cichsze, jako\u015b \u0142agodniejsze, jakby kto\u015b przez noc owin\u0105\u0142 ca\u0142e miasto grubym bia\u0142ym kocem. Zanim jeszcze moje stopy dotkn\u0119\u0142y pod\u0142ogi, ju\u017c odsuwa\u0142am zas\u0142on\u0119 z wi\u0119ksz\u0105 nadziej\u0105 ni\u017c pewno\u015bci\u0105, modl\u0105c si\u0119, by ujrze\u0107 to, czego pragnie ka\u017cde dziecko.<\/p>\n

\u015anieg.<\/strong><\/p>\n

Nie ten marny, cienki \u015bnieg, kt\u00f3ry znika\u0142 jeszcze przed obiadem, ale prawdziwy \u015bnieg. Taki, kt\u00f3ry zasypywa\u0142 dachy, ca\u0142kowicie przykrywa\u0142 samochody, sprawiaj\u0105c, \u017ce wygl\u0105da\u0142y, jakby kto\u015b wyrze\u017abi\u0142 je ze \u015bniegu, i zamienia\u0142 ka\u017cd\u0105 znan\u0105 ulic\u0119 w miejsce, kt\u00f3re wydawa\u0142o si\u0119 zupe\u0142nie nowe. Wczesnym rankiem nast\u0119pnego dnia ludzie ju\u017c byli na zewn\u0105trz, zeskrobuj\u0105c grube warstwy \u015bniegu z przednich szyb, od\u015bnie\u017caj\u0105c chodniki przed swoimi domami i posypuj\u0105c piaskiem i sol\u0105 miejsca, gdzie ziemia zamieni\u0142a si\u0119 w l\u00f3d. Po prostu wszyscy tak robili po obfitym opadzie \u015bniegu. Mimo to zazwyczaj komu\u015b si\u0119 zdarza\u0142o po\u015blizgn\u0105\u0107. Kiedy tak si\u0119 dzia\u0142o, tarza\u0142em si\u0119 ze \u015bmiechu, podobnie jak wszyscy inni. C\u00f3\u017c\u2026 prawie wszyscy. Osoba le\u017c\u0105ca na ziemi nie zawsze by\u0142a tym tak rozbawiona, cho\u0107 wiele z nich w ko\u0144cu \u015bmia\u0142o si\u0119 razem z reszt\u0105 z nas.<\/p>\n

W takie poranki ca\u0142a okolica zdawa\u0142a si\u0119 oddycha\u0107 inaczej.<\/strong> Nawet stare, szare budynki wok\u00f3\u0142 nas wygl\u0105da\u0142y \u0142agodniej pod warstw\u0105 bia\u0142ego puchu, jakby zima wybaczy\u0142a im ich zwyczajno\u015b\u0107. Przez kilka cennych godzin, zanim powr\u00f3ci\u0142 ruch uliczny, a \u015blady st\u00f3p zacz\u0119\u0142y krzy\u017cowa\u0107 si\u0119 na \u015bwie\u017cym \u015bniegu, wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce miasto nale\u017cy wy\u0142\u0105cznie do zimy.<\/p>\n

Najlepsze by\u0142o to, \u017ce wiedzieli\u015bmy, i\u017c gdzie\u015b niedaleko domu czeka na nas nasze wzg\u00f3rze.<\/p>\n

Do dzi\u015b nie potrafi\u0119 powiedzie\u0107, czy faktycznie by\u0142o tak ogromne, jak je pami\u0119tam, czy te\u017c po prostu tak mi si\u0119 wydawa\u0142o oczami ma\u0142ej dziewczynki. Dzieci\u0144stwo ma cudown\u0105 w\u0142a\u015bciwo\u015b\u0107, by wszystko wydawa\u0142o si\u0119 wi\u0119ksze ni\u017c w rzeczywisto\u015bci. Wzg\u00f3rza staj\u0105 si\u0119 g\u00f3rami, ka\u0142u\u017ce zamieniaj\u0105 si\u0119 w jeziora, a droga do domu zawsze wydaje si\u0119 znacznie d\u0142u\u017csza ni\u017c ta w przeciwnym kierunku. Niezale\u017cnie od jego rzeczywistych rozmiar\u00f3w, dla nas by\u0142o to co\u015b wspania\u0142ego. Stoj\u0105c na szczycie i spogl\u0105daj\u0105c w d\u00f3\u0142, czu\u0142am motyle w brzuchu \u2013 to cudowna mieszanka podekscytowania i odrobiny strachu. By\u0142o na tyle wysoko, \u017ce mo\u017cna by\u0142o si\u0119 zastanawia\u0107, czy tym razem mo\u017ce faktycznie uda si\u0119 wzbi\u0107 w powietrze.<\/p>\n

Nasi rodzice zawsze nam towarzyszyli.<\/p>\n

Jeden czeka\u0142 na szczycie.<\/p>\n

Ten drugi sta\u0142 w pobli\u017cu dna.<\/p>\n

Nie dlatego, \u017ce chcieli zepsu\u0107 nam przygod\u0119, ale dlatego, \u017ce doskonale wiedzieli, \u017ce gdy sanie rusz\u0105 w drog\u0119, nikt nie b\u0119dzie w stanie nic na to poradzi\u0107. Grawitacja ju\u017c podj\u0119\u0142a decyzj\u0119.<\/p>\n

Siedzia\u0142am na sankach, tak mocno otulona, \u017ce poruszanie r\u0119kami wydawa\u0142o si\u0119 prawdziwym wyzwaniem; we\u0142niany szalik zakrywa\u0142 mi po\u0142ow\u0119 twarzy, a czapka zdawa\u0142a si\u0119 uparcie zsuwa\u0107 mi si\u0119 na oczy w najmniej odpowiednim momencie. Kto\u015b da\u0142 mi ostatnie, lekkie pchni\u0119cie i nagle nie by\u0142o ju\u017c odwrotu.<\/p>\n

Zeszli\u015bmy na d\u00f3\u0142.<\/p>\n

Szybciej.<\/p>\n

Szybciej.<\/p>\n

Mro\u017ane powietrze uderza\u0142o mi w policzki, a\u017c zacz\u0119\u0142y piec; \u0142zy p\u0142yn\u0119\u0142y mi z oczu, czy tego chcia\u0142am, czy nie, a \u015bmiech wydobywa\u0142 si\u0119 tak swobodnie, \u017ce znika\u0142 gdzie\u015b za mn\u0105, zanim zd\u0105\u017cy\u0142am go us\u0142ysze\u0107. P\u0142ozy sun\u0119\u0142y po ubitym \u015bniegu, wydaj\u0105c ten cudowny, skrobi\u0105cy d\u017awi\u0119k, kt\u00f3ry ka\u017cde dziecko z mojego pokolenia rozpozna\u0142oby natychmiast, a male\u0144kie kryszta\u0142ki mieni\u0142y si\u0119 w zimowym s\u0142o\u0144cu, jakby kto\u015b rozsypa\u0142 po wzg\u00f3rzu gar\u015bcie pokruszonych diament\u00f3w. Przez te kilka wspania\u0142ych sekund nic innego nie istnia\u0142o. Ani czekaj\u0105ca po feriach szko\u0142a, ani zadania domowe, ani zimne palce, ani przemoczone r\u0119kawiczki. By\u0142o tylko wzg\u00f3rze, sanki i ogromna determinacja, by dotrze\u0107 na d\u00f3\u0142 bez wypadni\u0119cia.<\/p>\n

Czasami mi si\u0119 to udawa\u0142o.<\/p>\n

Czasami mi si\u0119 to nie udawa\u0142o.<\/p>\n

Upadek twarz\u0105 w zasp\u0119 \u015bnie\u017cn\u0105 nigdy nie wydawa\u0142 si\u0119 nikogo zbyt d\u0142ugo martwi\u0107. Kawa\u0142ek \u015bniegu w ustach, salwa \u015bmiechu ze strony tego, kto by\u0142 \u015bwiadkiem tego spektakularnego upadku, szybkie strz\u0105\u015bni\u0119cie \u015bniegu, kt\u00f3ry w jaki\u015b spos\u00f3b przedosta\u0142 si\u0119 pod ty\u0142 mojego p\u0142aszcza, i ju\u017c po chwili ci\u0105gn\u0105\u0142em sanki z powrotem pod g\u00f3r\u0119, przekonany, \u017ce nast\u0119pny zjazd b\u0119dzie jeszcze lepszy ni\u017c poprzedni.<\/p>\n

Nigdy tak nie by\u0142o.<\/p>\n

Zawsze by\u0142o dok\u0142adnie tak samo cudownie.<\/p>\n

Moi biedni rodzice musieli wspina\u0107 si\u0119 na to wzg\u00f3rze dziesi\u0105tki razy w ci\u0105gu jednego popo\u0142udnia, a jednak nie pami\u0119tam, \u017ceby ktokolwiek z nich narzeka\u0142. Patrz\u0105c na to z perspektywy czasu, podejrzewam, \u017ce byli o wiele bardziej zm\u0119czeni, ni\u017c kiedykolwiek dali nam to do zrozumienia. Jako dzieci wierzyli\u015bmy, \u017ce doro\u015bli nigdy si\u0119 nie m\u0119cz\u0105. Mieli po prostu nieko\u0144cz\u0105c\u0105 si\u0119 energi\u0119, tak jak powinni mie\u0107 rodzice. Dopiero znacznie p\u00f3\u017aniej zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 cz\u0119sto wygl\u0105da jak wspinanie si\u0119 w k\u00f3\u0142ko na to samo za\u015bnie\u017cone wzg\u00f3rze z zmarzni\u0119tymi d\u0142o\u0144mi, poniewa\u017c twoje dziecko ma jeszcze tylko jedn\u0105 przeja\u017cd\u017ck\u0119\u2026 po kt\u00f3rej nast\u0119puje kolejne \u201cjeszcze tylko jedn\u0105\u201d.\u201d<\/p>\n

Oczywi\u015bcie nigdy nie by\u0142o tylko jednego wi\u0119cej.<\/p>\n

To nigdy nie mog\u0142oby mie\u0107 miejsca.<\/p>\n

Za ka\u017cdym razem, gdy obiecywali\u015bmy sobie, \u017ce to ju\u017c ostatni zjazd, kto\u015b dociera\u0142 na d\u00f3\u0142 \u015bmiej\u0105c si\u0119 tak g\u0142o\u015bno, \u017ce kolejna wspinaczka stawa\u0142a si\u0119 nieunikniona. Zimowe popo\u0142udnie powoli przechodzi\u0142o w to pi\u0119kne, b\u0142\u0119kitne \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3re pojawia si\u0119 tu\u017c przed zmrokiem \u2013 takie, kt\u00f3re sprawia, \u017ce \u015bwie\u017cy \u015bnieg niemal l\u015bni pod stopami \u2013 a mimo to nikt z nas nie chcia\u0142 jeszcze wraca\u0107. Kiedy w ko\u0144cu moja mama stwierdzi\u0142a, \u017ce czas wraca\u0107 do domu, przyj\u0119li\u015bmy t\u0119 decyzj\u0119 z entuzjazmem godnym wi\u0119\u017ani\u00f3w eskortowanych z powrotem do cel, odwracaj\u0105c si\u0119 co kilka krok\u00f3w, by rzuci\u0107 ostatnie spojrzenie na wzg\u00f3rze, ju\u017c obiecuj\u0105c sobie, \u017ce jutro wr\u00f3cimy i zrobimy to wszystko od nowa.<\/p>\n

W ko\u0144cu zimno zawsze wygrywa\u0142o.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie nie wtedy, gdy byli\u015bmy na dworze. Dzieci rzadko zdaj\u0105 sobie spraw\u0119, \u017ce marzn\u0105, dop\u00f3ki nie przestan\u0105 si\u0119 rusza\u0107. Dopiero gdy w ko\u0144cu przekroczyli\u015bmy pr\u00f3g naszego domu, z policzkami rozpromienionymi jaskraw\u0105 czerwieni\u0105 i nosami mrowi\u0105cymi od nag\u0142ego ciep\u0142a, zimno zacz\u0119\u0142o dawa\u0107 o sobie zna\u0107. Najpierw zwykle marz\u0142y mi stopy. \u015anieg mia\u0142 niezwyk\u0142y talent do znajdowania najmniejszych szczelin mi\u0119dzy moimi butami a spodniami, w\u015blizguj\u0105c si\u0119 do \u015brodka<\/strong> jakby sama si\u0119 zaprosi\u0142a. Na pocz\u0105tku czu\u0142em orze\u017awienie, potem wilgo\u0107, a potem dziwny dyskomfort, a\u017c w ko\u0144cu palce u st\u00f3p tak mi zdr\u0119twia\u0142y, \u017ce nie by\u0142em do ko\u0144ca pewien, czy w og\u00f3le jeszcze je mam.<\/p>\n

Moja mama wiedzia\u0142a dok\u0142adnie, co si\u0119 stanie, zanim jeszcze zd\u0105\u017cy\u0142em wypowiedzie\u0107 cho\u0107by jedno s\u0142owo.<\/p>\n

\u201cZdejmij buty\u201d.\u201d<\/p>\n

Nie pami\u0119tam, \u017cebym kiedykolwiek si\u0119 k\u0142\u00f3ci\u0142.<\/p>\n

Zdejmowanie grubych we\u0142nianych skarpet nie by\u0142o \u0142atwe, gdy by\u0142y przemoczone na wylot, a gdy tylko lodowate powietrze dotar\u0142o do moich st\u00f3p, zacz\u0119\u0142y one mrowie\u0107, jakby setki male\u0144kich igie\u0142ek je k\u0142u\u0142y. Instynktownie chcia\u0142em je jak najszybciej ogrza\u0107, ale mama za ka\u017cdym razem mi to uniemo\u017cliwia\u0142a.<\/p>\n

\u201cNie, nie jest za gor\u0105co.\u201d<\/p>\n

Ona wiedzia\u0142a to, czego ja nie wiedzia\u0142em.<\/p>\n

Zmarzni\u0119te stopy wymaga\u0142y cierpliwo\u015bci.<\/p>\n

Delikatnie masowa\u0142a je w swoich ciep\u0142ych d\u0142oniach, powoli przywracaj\u0105c je do \u017cycia, podczas gdy ja wierci\u0142em si\u0119 i narzeka\u0142em, \u017ce to boli. By\u0142 to rodzaj b\u00f3lu, kt\u00f3ry dzieci natychmiast uznaj\u0105 za nie do zniesienia, by dziesi\u0119\u0107 minut p\u00f3\u017aniej zupe\u0142nie o nim zapomnie\u0107. Nigdy si\u0119 nie spieszy\u0142a. Po prostu u\u015bmiecha\u0142a si\u0119 tym cierpliwym u\u015bmiechem, kt\u00f3ry matki wydaj\u0105 si\u0119 zachowywa\u0107 w\u0142a\u015bnie na takie chwile, i czeka\u0142a, a\u017c kolor powoli powr\u00f3ci\u0142 na moje palce u st\u00f3p.<\/p>\n

Potem przysz\u0142a kolej na we\u0142niane skarpety mojej babci.<\/p>\n

Wci\u0105\u017c mam ich przed oczami.<\/p>\n

R\u0119cznie robione na drutach.<\/p>\n

W niekt\u00f3rych miejscach mi\u0119kkie, w innych cudownie szorstkie, na tyle grube, \u017ce ka\u017cda para kapci wydawa\u0142a si\u0119 o dwa rozmiary za ma\u0142a. Nie by\u0142y modne, idealnie symetryczne ani pi\u0119knie wyko\u0144czone, ale to wszystko nie mia\u0142o znaczenia. Dzia\u0142a\u0142y cuda. W chwili, gdy je za\u0142o\u017cy\u0142am, czu\u0142am, jakby ciep\u0142o powoli pi\u0119\u0142o si\u0119 w g\u00f3r\u0119 od st\u00f3p i rozchodzi\u0142o si\u0119 po ca\u0142ym ciele. Nawet teraz, po tylu latach, nigdy nie znalaz\u0142am pary skarpetek kupionych w sklepie, kt\u00f3re mog\u0142yby konkurowa\u0107 z tymi, kt\u00f3re moja babcia zrobi\u0142a w\u0142asnor\u0119cznie.<\/p>\n

W tym czasie dom sta\u0142 si\u0119 dla mnie kolejnym \u017ar\u00f3d\u0142em znajomego poczucia bezpiecze\u0144stwa.<\/p>\n

Okna zacz\u0119\u0142y si\u0119 zaparowywa\u0107 od ciep\u0142a panuj\u0105cego w \u015brodku, a nasze buty le\u017ca\u0142y oparte o ciep\u0142y piec kaflowy, powoli wysychaj\u0105c na jego p\u00f3\u0142ce, gotowe na kolejny dzie\u0144 na \u015bniegu. W pobli\u017cu roz\u0142o\u017cono wilgotne r\u0119kawiczki, szaliki i we\u0142niane skarpety, kt\u00f3re sch\u0142y w koj\u0105cym cieple, kt\u00f3re rozprzestrzeni\u0142o si\u0119 po ca\u0142ym mieszkaniu<\/strong>. Od czasu do czasu wyci\u0105ga\u0142y\u015bmy zmarzni\u0119te d\u0142onie na g\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 pieca kaflowego, pozwalaj\u0105c, by ciep\u0142o powoli wraca\u0142o do naszych palc\u00f3w, podczas gdy gdzie\u015b w kuchni moja mama ju\u017c podgrzewa\u0142a mleko z \u0142y\u017ck\u0105 miodu. Zawsze owijam si\u0119 ogromn\u0105 pierzyn\u0105 z puchu, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 niemal zbyt ci\u0119\u017cka dla ma\u0142ej dziewczynki, zapadaj\u0105c si\u0119 w ni\u0105 tak, \u017ce widoczna by\u0142a tylko moja twarz. Nie przypomina\u0142o to raczej k\u0142adzenia si\u0119 do \u0142\u00f3\u017cka, a raczej zanurzania si\u0119 w ciep\u0142ym, ma\u0142ym gniazdku, podczas gdy za oknem cicho zapada\u0142 zimowy wiecz\u00f3r.<\/p>\n

Kiedy teraz patrz\u0119 wstecz, zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce niekt\u00f3re z najszcz\u0119\u015bliwszych chwil tej zimy wcale nie wi\u0105za\u0142y si\u0119 z zje\u017cd\u017caniem ze wzg\u00f3rza.<\/p>\n

By\u0142y to te ciche chwile, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142y potem.<\/p>\n

To cudowne uczucie ca\u0142kowitego wyczerpania, jakiego do\u015bwiadczaj\u0105 tylko dzieci, \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wyczerpa\u0142o si\u0119 na dworze ka\u017cd\u0105 odrobin\u0119 energii, a\u017c nie pozosta\u0142o ju\u017c nic do wydania. Moje policzki wci\u0105\u017c promienia\u0142y od zimna, w\u0142osy jakby zawsze wymyka\u0142y si\u0119 spod we\u0142nianej czapki w najdziwniejszych kierunkach, nasze buty i r\u0119kawiczki suszy\u0142y si\u0119 przy ciep\u0142ym piecu kaflowym, gotowe na kolejny dzie\u0144 na \u015bniegu, a ja ju\u017c mia\u0142am nadziej\u0119, \u017ce w nocy spadnie wi\u0119cej \u015bniegu. Bo jeden \u015bnie\u017cny dzie\u0144 nigdy nie wystarcza\u0142. Dop\u00f3ki trwa\u0142a zima, znajdowali\u015bmy powody, by przebywa\u0107 na dworze.<\/p>\n

Czasami p\u0142ugi \u015bnie\u017cne pracowa\u0142y tak intensywnie, \u017ce zepchn\u0119\u0142y ogromne zaspy \u015bniegu na pobocza dr\u00f3g. Dla doros\u0142ych by\u0142y to po prostu sterty czekaj\u0105ce na usuni\u0119cie. Dla nas sta\u0142y si\u0119 murami, zamkami i tajnymi przej\u015bciami. W drodze do ko\u015bcio\u0142a po obfitych opadach \u015bniegu te wysokie zaspy wydawa\u0142y si\u0119 tak wysokie, \u017ce \u015bcie\u017cka mi\u0119dzy nimi przypomina\u0142a tunel wykuty w zamarzni\u0119tym \u015bwiecie. Znikali\u015bmy w nim i z niego wychodzili\u015bmy, wspinaj\u0105c si\u0119 w po\u0142owie wysoko\u015bci na \u015bnie\u017cne \u015bciany, by potem zsun\u0105\u0107 si\u0119 z powrotem na d\u00f3\u0142, udaj\u0105c, \u017ce nie s\u0142yszymy doros\u0142ych wo\u0142aj\u0105cych nas, by\u015bmy przestali si\u0119 oddala\u0107. Ka\u017cda droga trwa\u0142a dwa razy d\u0142u\u017cej, bo zawsze znajdowa\u0142a si\u0119 jeszcze jedna zasp\u0119 do pokonania albo kolejny idealny odcinek lodu, kt\u00f3ry po prostu trzeba by\u0142o sprawdzi\u0107, nawet je\u015bli oznacza\u0142o to upadek na plecy. Upadek nigdy nie by\u0142 ko\u0144cem przygody. Zazwyczaj by\u0142a to najzabawniejsza cz\u0119\u015b\u0107. Otrzepywali\u015bmy \u015bnieg z p\u0142aszczy, \u015bmiali\u015bmy si\u0119 z siebie bez cienia za\u017cenowania i kontynuowali\u015bmy zabaw\u0119, jakby nic si\u0119 nie sta\u0142o. Dzieci znacznie szybciej dochodz\u0105 do siebie po drobnych upadkach ni\u017c doro\u015bli po ich obserwowaniu.<\/p>\n

Ta droga do ko\u015bcio\u0142a sta\u0142a si\u0119 nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 samej zimy i, otuleni szalikami, z \u015bniegiem chrz\u0119szcz\u0105cym pod butami i bia\u0142ym oddechem ta\u0144cz\u0105cym w mro\u017anym powietrzu, nigdy nie wydawa\u0142a nam si\u0119 obowi\u0105zkiem. By\u0142a po prostu kolejnym elementem tej pory roku, kolejn\u0105 nitk\u0105 wplecion\u0105 w dzieci\u0144stwo, za kt\u00f3rym nigdy nie t\u0119sknili\u015bmy.<\/p>\n

ci\u0105g dalszy nast\u0105pi.<\/p> <\/div>\n<\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n

\n
\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n
\n
\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n
\n \n
\n
\n \"\" \n <\/div>\n \n \n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Literacka opowie\u015b\u0107 o zimach z dzieci\u0144stwa w Polsce lat 80., kiedy to g\u0142\u0119boki \u015bnieg zamienia\u0142 zwyk\u0142e ulice w magiczne krajobrazy, jazda na sankach stawa\u0142a si\u0119 przygod\u0105, a ciep\u0142o rodziny sprawia\u0142o, \u017ce ka\u017cdy mro\u017any dzie\u0144 by\u0142 niezapomniany.<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":2893,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"footnotes":""},"categories":[22],"tags":[785,787,771,775,790],"class_list":["post-2881","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teamwork-growth","tag-1980s-poland","tag-childhood-memories-of-poland","tag-growing-up-in-poland","tag-polish-childhood","tag-winter-in-poland","has-post-title","has-post-date","has-post-category","has-post-tag","has-post-comment","has-post-author",""],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t