Istnieje różnica między chemią a odwagą.
Pomiędzy odczuwaniem czegoś a budowaniem czegoś.

Ta refleksja dotyczy tego, dlaczego głębia emocjonalna jest często źle rozumiana - i dlaczego bycie nazywanym “zbyt dużym” może mówić więcej o strachu niż o intensywności.

Zauważono - po cichu, bez ogłaszania - że kiedy zdolna kobieta przyznaje, że jest zmęczona, świat staje się niespokojny.

Nie jestem zmęczony miłością.
Nie jestem zmęczony życiem.
Tylko zmęczony noszeniem tego, co nigdy nie było przeznaczone dla jednej pary ramion.

Jeśli mówi, że czasami chciałaby, aby ktoś usiadł obok niej i powiedział: “Możesz odpocząć. Przytrzymam to z tobą”, odpowiedź jest często lekka.

Uśmiech.
Żart.
Etykieta.

Jak szybko stabilność jest mylona z pobłażliwością.

Jednak to, czego szuka, nie jest ratunkiem.

Jest to równowaga.
Jest to waga dzielona.
To zwykła ulga, że nie jest się jedyną stabilną osobą w pokoju.

Istnieje szczególny rodzaj kobiety, która nie żyje fragmentami. Kiedy się troszczy, troszczy się w pełni. Kiedy mówi, mówi wyraźnie. Kiedy się w coś angażuje, nie dzieli siebie na mniejsze, bezpieczniejsze części.

Zostało to opisane jako intensywność.

Ale tak naprawdę intensywność jest często po prostu szczerością bez redukcji.

Otwarte mówienie o uczuciach nie jest dramatem. To komunikacja. A komunikacja nie jest słabością. To forma inteligencji. Wymaga jasności. Wymaga samoświadomości. Wymaga odwagi.

Klarowność może być jednak niewygodna.

Aby być uczciwym - nie wszyscy mężczyźni uciekają od głębi. Nie wszyscy boją się odpowiedzialności.

Jest jednak pewien wzorzec, który pojawia się na tyle często, by go zauważyć.

Niektórych przyciąga iskra.

Spark jest jasny. Iskra jest pochlebna. Iskra sprawia, że rutynowe życie znów nabiera życia. Nie wymaga niczego poza chwilą obecną. Żadnych decyzji. Żadnego przestawiania rzeczywistości. Żadnego zakłócania komfortu.

Chemia nie wymaga wysiłku.
Budowanie wymaga jednak decyzji.

Kiedy iskra zaczyna prosić o grunt - kiedy uczucie szuka formy, kiedy słowa cicho proszą, by stać się działaniem - czasami pojawia się wahanie.

Nie zawsze jest to okrucieństwo.

Często jest to ochrona własnego komfortu.

Przejście od iskry do struktury wymaga odwagi. Może wymagać trudnych rozmów. Może zakłócić istniejące życie, które wydaje się bezpieczne, nawet jeśli nie jest w pełni satysfakcjonujące.

A nie każdy jest skłonny zaryzykować.

Jeśli zachęca do ciepła, ale wycofuje się, gdy pojawia się odpowiedzialność, może nagle stać się nadmierna w jego oczach.

Zbyt emocjonalny.
Zbyt ekspresyjny.
Zbyt poważne.
Za dużo.

Była jednak konsekwentna.

Traktowała słowa poważnie. Wierzyła, że emocje mają znaczenie. Założyła, że jeśli coś jest wypowiedziane, to ma na celu poruszenie jakiejś kwestii.

Jest coś niedojrzałego w pragnieniu intensywności bez konsekwencji. W przyjmowaniu głębi tylko w takiej ilości, która nie zakłóca komfortu. W cieszeniu się uczuciem, ale unikaniu decyzji.

Rutyna może sprawić, że ludzie będą spokojni. Bezpieczny. Przewidywalni. A kiedy pojawia się iskra, jest to jak przebudzenie.

Ale przebudzenie niesie ze sobą odpowiedzialność.

Rozpalanie czegoś, a następnie zaprzeczanie jego wadze nie jest wyrafinowane.

Jest to unikanie.

Kobieta, która się otwiera, zwykle nie robi tego lekko. Jeśli mówi, ma to na myśli. Jeśli czuje, jest tego pewna. Może drżeć, ale nie udaje.

Podatność nie jest słabością;
to siła, która nie kryje się już za pancerzem.

Kiedy więc wyobraża sobie, że ktoś nad morzem mówi: “Nie jesteś w tym sama”, nie jest to dziecinna fantazja.

Jest to tęsknota za stabilnością.

Iskra może rozpocząć historię.

Ale sama iskra niczego nie buduje.

Być może kobieta, o której mówi się “za dużo”, wcale nie jest przesadna.

Być może po prostu nie chce zmniejszać swojej emocjonalnej głębi, aby inni czuli się bezpiecznie.

Być może nie jest to nadmiar.

Być może to jest odwaga.