Dzieci myślą najpierw ciałem, a dopiero potem słowami.

Uczenie się poprzez doświadczenie w okresie wczesnego dzieciństwa opisuje sposób, w jaki dzieci rozumieją dźwięki, liczby i słowa poprzez ruch i praktyczne doświadczenia.

Nie doszedłem do tego wniosku dzięki teorii czy szkoleniom. Zrozumiałem to powoli, pracując na co dzień z małymi dziećmi i zauważając, kiedy nauka się utrwalała, a kiedy znikała. Próbowałem pomóc dzieciom zapamiętać dźwięki, liczby, kształty i słowa i wielokrotnie widziałem, że nauka utrwalała się głębiej, gdy angażowały się w nią ich ciała.

Zaczęło się od klaskania. Kiedy klaskaliśmy sylaby, dzieci łatwiej je zapamiętywały. Dźwięki nie unosiły się już w powietrzu, ale osiadały. Dodaliśmy więc pstrykanie palcami, a potem podskakiwanie. Nie nazywając tego świadomie, łączyłam wczesną naukę fonetyki ze świadomością sylab poprzez rytm i ruch. Dzieciom się to podobało, ale co ważniejsze, później z pewnością siebie przypominały sobie te dźwięki. To, co wyglądało jak zabawa, było budowaniem pamięci poprzez ciało.

Wraz ze wzrostem ich pewności siebie, nauka zaczęła nabierać tempa. Nauka fonetyki nie ograniczała się do sali lekcyjnej. Wykorzystaliśmy salę gimnastyczną jako miejsce nauki, a nie jako przerwę od nauki. Dzieci pokonywały tory przeszkód, wspinały się na duże ścianki z klocków LEGO, czołgały się, balansowały i zatrzymywały w różnych miejscach, aby przypomnieć sobie dźwięki liter, połączyć je i utworzyć proste słowa CVC, zanim kontynuowały naukę. Ruch wymagał koordynacji i uwagi, ale dzieci były spokojniejsze i bardziej skoncentrowane niż podczas siedzenia. Dzieci, które miały trudności z przypomnieniem sobie dźwięków podczas siedzenia, potrafiły je odtworzyć podczas ruchu. Ich ciała wydawały się wspierać myślenie, a nie je zakłócać.

Kiedy nauka stała się fizyczna we wczesnym dzieciństwie

To zrozumienie w naturalny sposób rozszerzyło się na wczesną matematykę. Wykorzystaliśmy początkowe dźwięki jako sposób na zebranie danych i stworzenie wykresów słupkowych. Dzieci wyruszyły na poszukiwania, identyfikując obrazki i przedmioty na podstawie ich początkowych dźwięków, a następnie pracowały w grupach, aby złożyć gigantyczny wykres słupkowy na podłodze. Każdy słupek miał swój kolor, a wykres był budowany kawałek po kawałku. Aby zrobić miejsce, odsunięto stoły i krzesła. Dzieci liczyły, porównywały, dostosowywały i ponownie liczyły. Wykres nie był czymś, na co patrzyły; był czymś, co zbudowały własnymi ciałami.

Nietypowe pomiary stały się częścią codziennych poszukiwań. Dzieci mierzyły za pomocą książek, klocków, butów, a czasem nawet siebie nawzajem. Często mierzyły mnie. Traktowały to bardzo poważnie i zawsze to pamiętały. Długość, wysokość i porównania stały się dla nich ważne, bo doświadczały ich, a nie tylko słyszały o nich.

Niektóre z najbardziej znaczących momentów nauki były proste. W grze w ciemno jedno dziecko pisało literę, cyfrę lub kształt na plecach kolegi, a drugie dziecko zgadywało, co to jest. Wymagało to uwagi, pamięci, dotyku i zaufania. Była to zabawa, ale wymagała głębokiej koncentracji. Dzieci uczyły się form poprzez zmysł dotyku, a nie tylko wzrok.

Pisanie wyszło poza papier. Dzieci pisały na mnie kredą. Odkryły, które powierzchnie nadają się do pisania kredą, a które nie. Ściany, podłogi, chropowate tekstury, gładkie. Otoczenie stało się częścią nauki czytania i pisania. Pisanie nie ograniczało się już do zeszytów; istniało w przestrzeni i ruchu.

Dzieci jako projektanci ucieleśnionego uczenia się

Stworzyliśmy pociąg, wykorzystując same dzieci. Jedno dziecko było lokomotywą. Pozostałe musiały znaleźć swoje miejsce na podstawie pierwszej litery obrazka. Jeśli obrazek przedstawiał parasol, dziecko z literą P musiało znaleźć właściwe miejsce i tam usiąść. Pociąg wielokrotnie zmieniał formę. Dzieci sugerowały nowe zasady, modyfikowały grę i tworzyły jej odmiany. Stały się projektantami, a nie tylko uczestnikami.

Badanie ciężkości i lekkości stało się zajęciem na cały dzień. Dzieci podnosiły przedmioty, porównywały je, ponownie testowały i omawiały swoje obserwacje. Krzesła, stoły, książki, pióra – wszystko stało się częścią nauki. Często to ja stawałam się najcięższym przedmiotem do podniesienia, co miało dla nich ogromne znaczenie. Badanie to w naturalny sposób przerodziło się w sortowanie, kategoryzowanie rzeczy żywych i nieożywionych, liczenie, grupowanie materiałów, a później tworzenie słów poprzez mieszanie początkowych dźwięków.

Deszczowe dni nigdy nie były powodem do zaprzestania nauki. Deszcz zawsze miał swój cel. Wychodziliśmy na zewnątrz, aby obserwować, czuć, porównywać, a potem wracaliśmy z mokrymi butami i bogatymi rozmowami. Nauka dostosowywała się do otoczenia, zamiast zaprzestać z jego powodu.

Pisanie było następstwem doświadczenia. Dzieci używały pędzli i farb na podłogach i stołach. Potem wspólnie sprzątaliśmy. Pisanie stało się ostatnim etapem czegoś, co już się wydarzyło, a nie początkowym wymaganiem.

Nie wszyscy rozumieli ten sposób nauczania. Często musiałam wyjaśniać go rodzicom, kolegom i kierownictwu. Wielokrotnie spotykałam się z odmową. Sala gimnastyczna służyła do wychowania fizycznego, a nie do nauki. Dzieci musiały siedzieć i pisać w zeszytach. Niektóre dni były trudne. Zrobiłam więc to, co wielu nauczycieli robi po cichu. Znalazłem sposoby. Wprowadziłem naukę do przestrzeni, w których nie zawsze była mile widziana. Pomimo oporu dzieci robiły postępy. Rodzice to zauważyli. Było mniej stresu, mniej przymusu i więcej pewności siebie.

Niektórzy nauczyciele byli ciekawi i chcieli się uczyć. Inni woleli znane sobie schematy z ławkami i krzesłami. Z czasem zmieniło się kierownictwo. Niektórzy popierali nietradycyjne praktyki. Inni stali się bardziej surowi. Dostosowałem się, gdzie mogłem, i robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby nauczanie pozostało ludzkie.

Z czasem jedna prawda stała się jasna. Dzieci nie uczą się w oderwaniu od swoich ciał. Ich ruchy, równowaga, ręce i zmysły nie są czynnikami rozpraszającymi uwagę podczas nauki. Stanowią one jej podstawę. Kiedy wymagamy od dzieci, aby siedziały spokojnie podczas nauki, często eliminujemy ten system, który pomaga im się uczyć.

Nie zmieniłem dzieci. Zmieniłem warunki, w jakich się znajdowały. Kiedy całe ciało mogło uczestniczyć w nauce, stała się ona spokojniejsza, głębsza i trwalsza. Nie jest to metoda, którą sam opracowałem. Jest to zrozumienie, które wyłoniło się z praktyki. Dzieci myślą ciałem na długo przed tym, zanim zaczną myśleć słowami, a kiedy szanujemy to, nauka staje się bardziej ludzka.